Hipoterapia jest formą terapii psychoruchowej — łączy działanie ruchowe, psychiczne, sensoryczne oraz społeczne. Terapię z udziałem koni stosuje się zarówno u dzieci, młodzieży, jak i u dorosłych. Jest to wyjątkowa i niepowtarzalna metoda terapii. Konie, ich ciepło i ruch dają zupełnie nowe możliwości, niespotykane w innych metodach terapeutycznych. Hipoterapia to nie tylko jazda, lecz również zajęcia prowadzone przy koniu z poziomu ziemi (terapeutyczne czyszczenie koni, terapeutyczne karmienie koni). Najlepsze efekty daje w przypadku dzieci, których kondycja poprawia się podczas jazdy konnej i kontaktu ze zwierzęciem. Dla wielu dzieci nawiązanie uczuciowej więzi z koniem wspomaga rozwój samodzielności i wzmacnia poczucie własnej wartości. Hipoterapia jest zalecana w przypadku najmłodszych pacjentów z mózgowym porażeniem dziecięcym, wadami postawy, upośledzeniem umysłowym, uszkodzeniami wzroku i słuchu, autyzmem, ale także w przypadku zaburzeń osobowości. Z zalet hipoterapii mogą korzystać też dorośli chorujący m. in. na stwardnienie rozsiane, po przebytym udarze, czy cierpiący na choroby i zaburzenia psychiczne.

Co daje kontakt z żywym koniem?

# Pobudza zmysły. Dotyk końskiej sierści, łaskotanie grzywy, rozmaitość kształtów, odgłos kroków, przyjazne parskanie i mile kojarzony zapach stymulują zmysły dotyku, słuchu, wzroku i węchu. Towarzyszy temu ciągłe wytrącanie z równowagi i konieczność jej natychmiastowego odnajdywania, jeżeli nie chcemy zbyt prędko rozstać się z tym bogactwem wrażeń. Czucie głębokie (proprioceptywne) jest stymulowane przez nieustające przeciwstawne bodźce dopływające z mięśni, ścięgien i stawów całego ciała. Wszystko to niezwykle rozwija zaburzoną zdolność równoczesnego odbierania bodźców i ich kojarzenia. Dzięki temu kształtuje się poczucie własnego ciała i orientacji przestrzennej.

# Relaksuje. Poddanie się łagodnym, kołyszącym ruchom konia sprzyja relaksowi i odprężeniu. Świat widziany z końskiego grzbietu jest większy i piękniejszy. Obcowanie z tym dużym, imponującym, przyjacielskim zwierzęciem ma wpływ na równowagę emocjonalną i osłabia reakcje nerwicowe.

# Mobilizuje i nie nudzi. Żywe i reagujące na otoczenie zwierzę wymaga od osoby niepełnosprawnej aktywności, nie pozwala jej na pozostanie biernym, jak to bywa w niektórych innych formach terapii. Osoby niepełnosprawne, szczególnie dzieci poddawane żmudnemu i systematycznemu usprawnianiu często ulegają zniechęceniu i nie chcą współpracować z terapeutą. W przypadku hipoterapii zaangażowanie pacjenta jest zazwyczaj ogromne i nieprzemijające, a sama terapia przez swoją atrakcyjność jest jednocześnie nagrodą. 

# Trójwymiarowy ruch grzbietu końskiego w stępie przekazywany miednicy jeźdźca jest identyczny z ruchami miednicy prawidłowo kroczącego człowieka. W tym samym czasie barki i luźno zwisające kończyny dolne również zachowują się jak u idącego człowieka. Daje to możliwość nauki chodzenia „bez chodzenia”. 

# Koryguje postawę ciała. Konieczność utrzymania prawidłowego dosiadu zmusza do aktywnego prostowania się. Wzmocnieniu ulegają mięśnie grzbietu, brzucha i obręczy biodrowej. Prowadzi to do zmniejszenia przodopochylenia miednicy. Dzięki wzmocnieniu mięśni kształtuje się nowa, prawidłowa postawa ciała.

# Hipoterapia daje nieograniczone możliwości stopniowania i różnicowania bodźców równoważnych. Dzięki przyspieszeniom poziomym i pionowym: kołysaniu, zmianom kierunku jazdy, zatrzymaniu się, ruszaniu, przyspieszaniu i zwalnianiu tempa jazdy, zastosowaniu specjalnych ułożeń, odpowiednich ćwiczeń i zabaw — ruch konia staje się potężnym źródłem bodźców równoważnych.

http://fundacjabykazarogi.org/